The pain behind the smile …

Mama Ryk

Categorie:

3 maanden geleden schreef ik deze blog. Vandaag voel ik me eindelijk (weer) sterk genoeg om eerlijk te zijn en mijn pijn te delen met jullie.

Ik besef heel goed dat ik met deze post ook commentaar en kritiek over me heen ga roepen en dat is oké! Er zullen vast mensen zijn die vinden dat ik me aanstel of vinden dat ik geen recht van spreken heb en ook dat is oké. Ik probeer namelijk echt voor ogen te houden dat trauma/verdriet/pijn niet te meten valt. Een ander kan niet voor jou bepalen hoe jij je ergens bij moet voelen. Jouw gevoel is van jou en jou alleen. En ook daarom schrijf ik deze post. Voor iedereen die het niet durft. Niet de kracht, de moed, het zelfvertrouwen of eender welke andere reden heeft om het (nog) niet te delen. Ik ben niet van plan van mijn instagram een “traankanaal” van te maken. Dus bij deze gooi ik het eenmalig op tafel:

Het gaat absoluut niet goed met me. Ik heb pijn, ik heb verdriet, ik voel me helemaal niet lekker in mijn vel en misschien wel het ergste; ik voel me niet gehoord en alleen. De foto bij deze post werd gemaakt tijdens mijn diepste dal. Een goed voorbeeld dus dat een lach op een gezicht zeker niet wilt zeggen dat de rest van het lichaam mee lacht.

Vind ik het eng om dit te plaatsen?

Absoluut! Maar ook voor mij is dit een stok achter de deur. Slechts een heel select groepje uit mijn omgeving is hiervan op de hoogte. En waarom eigenlijk? Als je zwanger bent mag iedereen het weten. Sterker nog dan weet binnen no-time je hele omgeving het. Maar als er dan moeilijkheden bij komen kijken dan moet dit liefst allemaal zo ver mogelijk in de doofpot gestopt worden. Liefst wordt er niet meer over gesproken en als mensen je vragen hoe het gaat verwachten ze een sociaal aanvaardbare “goed” en helemaal niet het echte antwoord op die vraag. Want daar is meestal geen tijd en ruimte voor. Precies de reden waardoor menig vrouwen zich eenzaam voelen in het moederschap en “genezen” van mentale pijn zo nog 10x moeilijker wordt.

Om een lang verhaal kort te maken, vooral voor de mensen die me niet kennen/niet lang volgen/ of per toeval op deze post botsen. Wij hebben de laatste jaren geen gemakkelijke tijd gehad. Infertiliteitsproblemen, miskramen, kutzwangerschappen, een vreselijke bevalling en de nodige complicaties. Zieke kinderen, fysieke klachten, een ellendige en langdradige verbouwing, het verlies van mijn beste vriend. Ik moet er geen tekeningetje bij maken. Het was vaak gewoon kut, heel kut. En ook daarvoor al zijn er periodes in mijn leven waar ik liever totaal niet meer aan terug denk. Periodes waar ik zelfs geen emoties meer bij voel, omdat ik die al lang geleden op de schop heb gegooid. Mijn overlevingsmechanisme om het allemaal behapbaar te houden.

Ik ben van nature een vrolijk, bubbly en blij persoon, maar toen die momenten er steeds minder waren. De dagen steeds vaker meer huilend dan happy doorkwam voelde ik dat er iets mis was. De kern van mijn wezen, mijn zijn, was ontregeld. En dat zat wel iets dieper dan een nachtje rust nemen en even doorslapen.

Psychisch lijden is iets dat ik vanuit de familie heb meegekregen. Ik weet dit al zo lang als ik me kan herinneren waardoor ik altijd heel alert ben geweest bij mezelf naar signalen die erop zouden wijzen dat het niet goed ging. En tuurlijk heb ik als tiener wel eens moeilijke momenten gehad. Maar niet zoals dit. Niets dat zo tsunami-overspoelend binnenkwam als dit.

En toen?

Ik trok aan de bel voor hulp. Eigenlijk trok ik al enkele maanden eerder, tijdens mijn zwangerschap van Birdie, aan die bel maar mijn medische zorgverleners zagen er of beter gezegd: wilden er niet de ernst van inzien. Er werd me wel gezegd een mentale zorgverlener op te zoeken maar zowel voor mijn partner als mezelf kwam het nogal lacherig over en ik ik voelde me absoluut niet gehoord. En dus bikkelde ik, compleet onverantwoord, door.

Totdat ik kort na Birdie’s geboorte door omstandigheden brak en de ernst van de situatie me begon te dagen. Een paar mensen dichtbij en iets verder weg zagen dit en motiveerden me een stapje terug te zetten en erover te gaan praten met een professional. Daar ben ik nu dus al een poosje mee bezig. En ik durf te zeggen dat ik er trots op ben dat ik die keuze heb gemaakt.

Hoe gaat het nu?

Ondertussen weet ik na meerdere gesprekken met andere moeders dat heel veel mama’s met gelijkaardige problemen strugglen. Dat hier een stigma van schaamte overheen hangt en dat er vaak een gebrek aan erkenning en steun vanuit de omgeving voor is. En dan heb ik het niet over de babyblues, maar the real deal. Ik spreek het vieze woord uit en geef het beestje een naam. Een postnatale depressie. Iets dat vooral door de nabije omgeving helemaal niet graag gehoord wordt. Want ja, wat zullen de mensen hiervan denken?

Vandaag durf ik te zeggen dat het veel beter met me gaat. Ik ben in behandeling en ik pak het aan. Ik doe er wat aan. En eigenlijk als ik heel eerlijk ben doe ik dat geeneens voor mezelf. Maar vooral voor onze kinderen. Mijn lieve dochters die de wereld verdienen. En daar hoort gewoon een leuke, lieve, vrolijke en standvastige moeder bij. Eentje die probeert alle balletjes hoog te houden, maar ook laat zien dat dit niet altijd kan. En als dat niet kan dat dat niet tekortschieten is, maar gewoon menselijk. Dat het niet hoeft te voelen als falen, want dat het juist een teken is van sterkte. Maar vooral, ik moet zorgen voor hen en zij niet voor mij. Dus zorgt deze mama nu even wat meer voor zichzelf zodat ze daarna zich weer volledig kan focussen op hen.

Boos op de mentale gezondsheidszorg

Ik weet dat mentale gezondheid een heel moeilijk bespreekbaar thema is, en waarom eigenlijk? Ik begrijp dat niet. Sterker nog, het maakt me gewoon boos! Psychische zorg verdient juist bijzonder veel aandacht. Want zeg nu zelf; of je nu een gebroken been hebt of een gebroken zelfbeeld. Zonder de juiste zorg en hulp hersteld dat niet. En dan hebben we het nog niet over het (niet-terugbetaalde) kostplaatje dat eraan vast hangt. Was er maar zoiets als hocus pocus pats en je bent ervan af.

Om hulp vragen, het kost niet veel tijd maar bijzonder veel moeite. Althans voor mij en vast ook velen anderen. Iets dat ik niet meer wil voor mijn kinderen, hun kinderen en alle kinderen daarna.

Dus heb jij vragen of het gevoel dat je je verhaal met me wilt delen stuur me gerust een dm’tje, een mailtje, of plaats een reactie. Ik denk, voel en lees graag met je mee.

Liefs, Joandi Loes

Delen via

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social Media

Copyright 2021 HMLRK

algemene voorwaarden